Over mij
Hoi, ik ben Jolieke.
Ik ben getrouwd met Paul, moeder van Naud en Joep en trotse bonusmoeder van Liz. Samen wonen we in het gezellige Wijchen.
Oorspronkelijk kom ik uit Groningen. Een nuchtere Groningse, die inmiddels al jaren in Gelderland woont.
Al meer dan 22 jaar werk ik met veel liefde in de zorg. Eerst met mensen met een beperking en chronische ziekte, daarna binnen de volwassen psychiatrie en de afgelopen 15 jaar als Psychiatrisch Verpleegkundige en Ambulant Gezinsbehandelaar in de Kinder- en Jeugdpsychiatrie.
In mijn werk heb ik één ding steeds opnieuw gezien.
Gedrag vertelt altijd een verhaal.
En juist dat verhaal fascineert mij.
Waarom ik dit werk doe
Er was een tijd waarin ik zelf altijd "aan" stond.
Ik zorgde.
Ik werkte.
Ik rende.
En ik ging maar door.
Van buiten leek alles goed te gaan.
Maar van binnen voelde ik dat ik mezelf langzaam kwijtraakte.
Ik voelde me voortdurend opgejaagd.
Ik maakte vooral keuzes voor anderen.
En ik wist eigenlijk niet meer zo goed wat ík nodig had.
Totdat ik zelf kennismaakte met NEI-therapie.
Niet omdat ik precies wist wat ik zocht.
Maar omdat ik voelde dat het anders mocht.
Die eerste sessie gaf me iets wat ik lange tijd had gemist.
Niet alleen inzicht.
Maar vooral begrip voor mezelf.
Ik ontdekte waarom ik steeds bleef doorgaan.
Waarom kiezen voor mezelf zo moeilijk voelde.
En langzaam ontstond er weer ruimte.
Ruimte om te voelen.
Ruimte om keuzes te maken die beter bij mij pasten.
Ruimte om weer mezelf te zijn.
Waarom ik jou graag help
Die ervaring gun ik andere vrouwen ook.
Ik geloof niet dat je harder je best moet doen.
Ik geloof dat je eerst mag begrijpen waarom je steeds over je eigen grenzen gaat.
Waarom je jezelf steeds op de laatste plaats zet.
En waarom je soms het gevoel hebt dat je jezelf onderweg bent kwijtgeraakt.
Want als je begrijpt waar iets vandaan komt, ontstaat er ruimte.
Ruimte om andere keuzes te maken.
Keuzes die passen bij wie jij bent.
En precies daar help ik je graag bij.
Mijn droom
Mijn droom is groter dan alleen mijn praktijk.
Ik hoop dat steeds meer vrouwen zichzelf weer leren herkennen.
Dat moeders zich niet langer afvragen of ze tekortschieten.
En dat kinderen geholpen kunnen worden zonder eindeloze praatsessies.
Dat we sneller mogen ontdekken wat er achter gedrag schuilgaat.
Zodat een kind gewoon weer kind mag zijn.
En een moeder weer mag voelen dat ze goed genoeg is.
Dat is waar mijn hart ligt.
🤍
